گذاشتند و با اين كه دو ماه از آن گذشته بود ، قضيّهء سقيفه را پيش كشيدند ، و تمام تلاش پيامبر ( ص ) را در اين زمينه خنثى كردند ، همان‌ها به قرآن هم رحم نمىكردند ؛ لذا براى اين كه همين الفاظ قرآن از توطئهء دشمن محفوظ بماند ، نامى از ائمّهء طاهرين ( ع ) در قرآن نيامده است كه اگر آمده بود ، الآن قرآن نداشتيم . و اصولًا تحريك احساسات دشمن به اين صراحت ، وجهى ندارد . فردى بود به نام « سمرهء بن جندب » كه بسيار آدم خبيثى بود . در خباثت او همين بس كه زمانى « زياد بن ابيه » او را به جاى خود در بصره نشاند و خود به كوفه رفت . همين شخص در مدّتى كه در بصره بود ، هشت هزار نفر از شيعيان را به قتل رساند تا آن جا كه « زياد » به او گفت : آيا نترسيدى كه يك نفر بىگناه را در ميان اين افراد كشته باشى ؟ سمره در جواب گفت : اگر به همين اندازه ، باز هم مىكشتم ، ترسى نداشتم . « 1 » ابن ابى الحديد معتزلى نقل مىكند كه معاويه در دوره‌اى كه تمام تلاش خود را براى جعل روايت در مدح بنى اميّه و در ذمّ اميرالمؤمنين ( ع ) به كار بسته بود ، به همين شخص پيشنهاد داد كه در مقابل صد هزار درهم روايتى جعل كند به اين مضمون كه آيهء وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يُعْجِبُكَ قَوْلُهُ فِى الْحَياة الدُّنْيا وَ يُشْهِدُ اللَّهَ عَلى ما فى قَلْبِهِ وَ هُوَ أَلَدُّ الْخِصام وَ إِذا تَوَلَّى سَعى فِى الْأَرْضِ لِيُفْسِدَ

--> ( 1 ) . تاريخ الأمم و الملوك ، ج 5 ، ص 237 .